Über die Autorin bzw. den Autor

Philip Freeman is the author of many books, including Oh My Gods: A Modern Retelling of Greek and Roman Myths, Alexander the Great, and Julius Caesar (all Simon & Schuster). He received his PhD from Harvard University and holds the Qualley Chair of Classical Languages at Luther College in Decorah, Iowa.

Von der hinteren Coverseite

"In his election advice to his brother Marcus, Quintus Cicero shows himself to be a master political strategist with a clear understanding of opposition research, organization, and turnout (though a little weak on message). Fresh, lively, and sharp, this primer provides timeless counsel and a great read for the modern political practitioner."--Karl Rove, former deputy chief of staff and senior advisor to President George W. Bush

"Given the lowly state of politics these days, this ancient Roman handbook on electioneering shows how little has changed. Freeman has done a masterful job of bringing this delightful text into the modern day--so masterful that one might think it was actually a spoof."--Gary Hart, former U.S. senator

"Loaded with down-and-dirty advice on how to sway voters and win office in ancient Rome, this practical campaign handbook offers shameless hints for political hopefuls of any era: making and breaking promises, networking and calling in favors, spreading rumors, appealing to special interests, speechifying, pressing the flesh, and more. Wickedly funny, astute, and timeless!"--Adrienne Mayor, author ofThe Poison King: The Life and Legend of Mithradates, Rome's Deadliest Enemy

Aus dem Klappentext

"In his election advice to his brother Marcus, Quintus Cicero shows himself to be a master political strategist with a clear understanding of opposition research, organization, and turnout (though a little weak on message). Fresh, lively, and sharp, this primer provides timeless counsel and a great read for the modern political practitioner."--Karl Rove, former deputy chief of staff and senior advisor to President George W. Bush

"Given the lowly state of politics these days, this ancient Roman handbook on electioneering shows how little has changed. Freeman has done a masterful job of bringing this delightful text into the modern day--so masterful that one might think it was actually a spoof."--Gary Hart, former U.S. senator

"Loaded with down-and-dirty advice on how to sway voters and win office in ancient Rome, this practical campaign handbook offers shameless hints for political hopefuls of any era: making and breaking promises, networking and calling in favors, spreading rumors, appealing to special interests, speechifying, pressing the flesh, and more. Wickedly funny, astute, and timeless!"--Adrienne Mayor, author ofThe Poison King: The Life and Legend of Mithradates, Rome's Deadliest Enemy

Auszug. © Genehmigter Nachdruck. Alle Rechte vorbehalten.

HOW TO WIN AN ELECTION

PRINCETON UNIVERSITY PRESS

Contents

Introduction....................................viiA Note on the Translation.......................xxiiiHow to win an Election..........................1The Results of the Election.....................87Glossary........................................89Further Reading.................................97

Chapter One

COMMENTARIOLUM PETITIONIS

Quintus Marco Fratri:

1. Etsi tibi omnia suppetunt ea quae consequi ingenio aut usu homines aut diligentia possunt, tamen amore nostro non sum alienum arbitratus ad te perscribere ea quae mihi veniebant in mentem dies ac noctes de petitione tua cogitanti, non ut aliquid ex his novi addisceres, sed ut ea quae in re dispersa atque infinita viderentur esse ratione et distributione sub uno aspectu ponerentur.

2. Civitas quae sit cogita, quid petas, qui sis. Prope cotidie tibi hoc ad Forum descendenti meditandum est: "novus sum, consulatum peto, Roma est."

Nominis novitatem dicendi gloria maxime sublevabis. Semper ea res plurimum dignitatis habuit. Non potest qui dignus habetur patronus consularium indignus consulatu putari. Quam ob rem quoniam ab hac laude proficisceris et quicquid es ex hoc es, ita paratus ad dicendum venito quasi in singulis causis iudicium de omni ingenio futurum sit.

3. Eius facultatis adiumenta, quae tibi scio esse seposita, ut parata ac prompta sint cura, et saepe quae de Demosthenis studio et exercitatione scripsit Demetrius recordare, deinde ut amicorum et multitudo et genera appareant. Habes enim ea quae non multi homines novi habuerunt, omnis publicanos, totum fere equestrem ordinem, multa propria municipia, multos abs te defensos homines cuiusque ordinis, aliquot collegia, praeterea studio dicendi conciliatos plurimos adulescentulos, cotidianam amicorum adsiduitatem et frequentiam.

4. Haec cura ut teneas commonendo et rogando et omni ratione efficiendo ut intellegant qui debent tua causa, referendae gratiae, qui volunt, obligandi tui tempus sibi aliud nullum fore. Etiam hoc multum videtur adiuvare posse novum hominem, hominum nobilium voluntas et maxime consularium. Prodest quorum in locum ac numerum pervenire velis ab iis ipsis illo loco ac dignum numero putari.

5. Ii rogandi omnes sunt diligenter et ad eos adlegandum est persuadendumque iis nos semper cum optimatibus de re publica sensisse, minime popularis fuisse; si quid locuti populariter videamur, id nos eo consilio fecisse ut nobis cn. Pompeium adiungeremus, ut eum qui plurimum posset aut amicum in nostra petitione haberemus aut certe non adversarium.

6. Praeterea adulescentis nobilis elab ora ut habeas vel ut teneas, studiosos quos habes. Multum dignitatis adferent. Plurimos habes; perfice ut sciant quantum in iis putes esse. Si adduxeris ut ii qui non nolunt cupiant, plurimum proderunt.

7. ac multum etiam novitatem tuam adiuvat quod eius modi nobiles tecum petunt, ut nemo sit qui audeat dicere plus illis nobilitatem quam tibi virtutem prodesse oportere. Nam P. Galbam et l. Cassium summo loco natos quis est qui petere consulatum putet? Vides igitur amplissimis ex familiis homines, quod sine nervis sunt, tibi paris non esse.

8. At antonius et catilina molesti sunt. immo homini navo, industrio, innocenti, diserto, gratioso apud eos qui res iudicant, optandi competitores ambo a pueritia sicarii, ambo libidinosi, ambo egentes. Eorum alterius bona proscripta vidimus, vocem denique audivimus iurantis se Romae iudicio aequo cum homine Graeco certare non posse, ex senatu eiectum scimus optima verorum censorum existimatione, in praetura competitorem habuimus amico Sabidio et Panthera, cum ad tabulam quos poneret non haberet; quo tamen in magistratu amicam quam domi palam haberet de machinis emit. in petitione autem consulatus caupones omnis compilare per turpissimam legationem maluit quam adesse et populo Romano supplicare.

9. Alter vero, di boni! quo splendore est? Primum nobilitate eadem. Num maiore? Non. Sed virtute. Quam ob rem? Quod antonius umbram suam metuit, hic ne leges quidem natus in patris egestate, educatus in sororis stupris, corroboratus in caede civium, cuius primus ad rem publicam aditus in equitibus Romanis occidendis fuit, nam illis quos meminimus Gallis, qui tum titiniorum ac nanniorum ac tanusiorum capita demebant, Sulla unum catilinam praefecerat, in quibus ille hominem optimum, Q. Caecilium, sororis suae virum, equitem Romanum, nullarum partium, cum semper natura tum etiam aetate iam quietum, suis manibus occidit.

10. Quid ego nunc dicam petere eum consulatum, qui hominem carissimum populo Romano, M. Marium inspectante populo Romano vitibus per totam urbem ceciderit, ad bustum egerit, ibi omni cruciatu lacerarit, vivo stanti collum gladio sua dextera secuerit, cum sinistra capillum eius a vertice teneret, caput sua manu tulerit, cum inter digitos eius rivi sanguinis fluerent? qui postea cum histrionibus et cum gladiatoribus ita vixit ut alteros libidinis, alteros facinoris adiutores haberet, qui nullum in locum tam sanctum ac tam religiosum accessit in quo non, etiam si aliis culpa non esset, tamen ex sua nequitia dedecoris suspicionem relinqueret, qui ex curia curios et Annios, ab atriis Sapalas et Carvilios, ex equestri ordine Pompilios et Vettios sibi amicissimos comparavit, qui tantum habet audaciae, tantum nequitiae, tantum denique in libidine artis et efficacitatis, ut prope in parentum gremiis praetextatos liberos constuprarit? Quid ego nunc tibi de africa, quid de testium dictis scribam? Nota sunt, et ea tu saepius legito; sed tamen hoc mihi non praetermittendum videtur quod primum ex eo iudicio tam egens discessit quam quidam iudices eius ante illud in eum iudicium fuerunt, deinde tam invidiosus ut aliud in eum iudicium cotidie flagitetur. Hic se sic habet ut magis timeat, etiam si quierit, quam ut contemnat si quid commoverit.

11. Quanto melior tibi fortuna petitionis data est quam nuper homini novo, C. Coelio! ille cum duobus hominibus ita nobilissimis petebat ut tamen in iis omnia pluris essent quam ipsa nobilitas, summa ingenia, summus pudor, plurima beneficia, summa ratio ac diligentia petendi. Ac tamen eorum alterum coelius, cum multo inferior esset genere, superior nulla re paene, superavit.

12. Qua re tibi, si facies ea quae natura et studia quibus semper usus es, largiuntur, quae temporis tui ratio desiderat, quae potes, quae debes, non erit difficile certamen cum iis competitoribus, qui nequaquam sunt tam genere insignes quam vitiis nobiles. Quis enim reperiri potest tam improbus civis qui velit uno suffragio duas in rem publicam sicas destringere?

13. Quoniam quae subsidia novitatis haberes et habere posses exposui, nunc de magnitudine petitionis dicendum videtur. consulatum petis, quo honore nemo est quin te dignum arbitretur, sed multi qui invideant; petis enim homo ex equestri loco summum locum civitatis atque ita summum ut forti homini, diserto, innocenti multo idem ille honos plus amplitudinis quam ceteris adferat. Noli putare eos qui sunt eo honore usi non videre, tu cum idem sis adeptus, quid dignitatis habiturus sis. Eos vero qui consularibus familiis nati locum maiorum consecuti non sunt suspicor tibi, nisi si qui admodum te amant, invidere. Etiam novos homines praetorios existimo, nisi qui tuo beneficio vincti sunt, nolle abs te se honore superari.

14. Iam in populo quam multi...